ကျားဘညိမ်းလို လူသိများတဲ့ ဦးဘညိမ်းဆိုတာက မြန်မာ့လက်ဝှေ့အားကစားသမားတွေထဲမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ မြန်မာ့အားကစားသမိုင်းမှာ မှတ်တိုင်စိုက်ထူခဲ့တဲ့ ဂန္ထဝင်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးဆိုရင်လည်း မမှားပါဘူး။ လက်ဝှေ့သမားဘဝသာမက အားကစားဂျာနယ်လစ်၊ စာရေးဆရာ၊ ပန်းချီဆရာနဲ့ နည်းပြဆရာအဖြစ်လည်း နိုင်ငံအတွက် များစွာ အကျိုးပြုခဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာ့လက်ဝှေ့နဲ့ လက်သီးထိုး (Boxing) အားကစားသမားဖြစ်ပြီး ၁၉၅၂ ခုနှစ် နွေရာသီ အိုလံပစ်ပွဲတော်မှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သူပါ။ စစ်ပြီးခေတ် မြန်မာ့ရိုးရာ လက်ဝှေ့ကို ခေတ်မီအောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရာမှာ ဦးဆောင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဦးဘညိမ်းကို ၁၉၂၃ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၂၃ ရက်က မန္တလေးမြို့မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ၁၃ နှစ်သားအရွယ်ကစလို့ လက်ဝှေ့ပညာကို စတင်သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ အရပ်အမြင့် ၅ ပေ ၄ လက်မ ရှိပြီး နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ လက်ဝှေ့ပွဲပေါင်း ၅၀ လောက် ထိုးသတ်ခဲ့ရာက အသက် ၃၃ နှစ်အရွယ်မှာ လက်ဝှေ့လောကကနေ အနားယူခဲ့ပါတယ်။

ဇနီးဖြစ်သူက ဒေါ်ကြည်ကြည်ဖြစ်ပြီး သားသမီး ၅ ဦးထက်မနည်း ထွန်းကားခဲ့ပါတယ်။ ဝက်စလေယန်ကျောင်း (လက်ရှိ အမှတ် ၁၆ အခြေခံပညာအထက်တန်းကျောင်း၊ မန္တလေး)မှာ ပညာသင်ယူခဲ့ပြီးနောက် အက်စ်ပီဂျီ (The Society for the Propagation of the Gospel in Foreign Parts) က ဖွင့်လှစ်တဲ့ တော်ဝင်ဂိုဏ်းချုပ်နယ်မြေ အထက်တန်းကျောင်း (အခု အမှတ် ၁၀ အခြေခံပညာအထက်တန်းကျောင်း၊ မန္တလေး) ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ် ပညာသင်ယူခဲ့ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ လက်သီးထိုး စတင်လေ့လာခဲ့ရာက မန္တလေး အမျိုးသားကျောင်း (အခု အမှတ် ၂ အခြေခံပညာအထက်တန်းကျောင်း၊ မန္တလေး)မှာ ပညာဆက်လက်သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ လက်ဝှေ့ထိုးတဲ့ အတတ်ပညာနဲ့ပတ်သက်လို့ သူ့ကို နိုင်ငံခြားသား ပညာရှင် ဘီလ် ဖစ်ရှာ (Bill Fisher) က လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သလို ၁၉၄၇ ခုနှစ်မှာ နာမည်ကျော် လက်ဝှေ့သမား သန်းရင်ထံမှာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပါတယ်။ ဦးဘညိမ်းရဲ့ နာမည်ကြီး ထိုးနည်းဖြစ်တဲ့ “အတွင်းချဉ်းကပ်ထိုးနည်း” (infighting) ကို သန်းရင်ထံကနေပဲ သင်ယူခဲ့တာပါ။

၁၉၃၆ ခုနှစ် သူ့အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာ အမျိုးသားကျောင်းဖလား ချန်ပီယံ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ကျောင်းကနေ ထွက်ခဲ့ပါတယ်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက် မဟာမိတ်စစ်သားတွေနဲ့အတူ ပန်းချီကားတွေ ရေးဆွဲပြီး အသက်မွေးခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျားထိုးကစားနည်းမှာပါ ကျွမ်းကျင်သလို မန္တလေးရဲ့ နာမည်ကြီး ကျားထိုးသမား (ကျား ဘသက်ကြီး) လို လူသိများတဲ့ ဘသက်ကြီးက သူ့ကို ကစားနည်း ဗျူဟာနဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကို သင်ကြားပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီးတဲ့နောက် “ကျား” ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့မကြာခင်မှာ “ကျားကလေး” ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ခံယူခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ် လက်ဝှေ့ပြိုင်ပွဲမှာ ဘန်တမ်ဝိတ်တန်း ချန်ပီယံဆုကို ရရှိခဲ့ပြီး သတင်းစာတွေက “ကျားကလေး ဘညိမ်း” လို့ စတင်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ရာက နောင်မှာ “ကျားဘညိမ်း” အဖြစ် လူသိများလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရွှေကျားလက်ဝှေ့ကလပ် (Golden Tiger boxing club) ကို တည်ထောင်ချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ လက်ဝှေ့နာမည်က ကျားဘညိမ်းအဖြစ် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ပွဲတွေထဲမှာ အိန္ဒိယနိုင်ငံရဲ့ ဖယ်သာဝိတ်ချန်ပီယံနဲ့ ထိုးခဲ့တဲ့ပွဲက မပါမဖြစ် ထည့်ပြောရမယ့် ပွဲပါပဲ။ သူနဲ့ထိုးခဲ့သူက အိန္ဒိယနိုင်ငံရဲ့ ဖယ်သာဝိတ်ချန်ပီယံ ဘီဘိုစ် (B. Bose) ဖြစ်ပြီး ၁၉၅၁ ခုနှစ်မှာ ထိုးခဲ့တာပါ။

အဲဒီပွဲစဉ်ဟာ မြန်မာနဲ့ အိန္ဒိယလက်ဝှေ့သမားတွေ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ပွဲတွေထဲက တစ်ပွဲဖြစ်ပြီး၊ အိန္ဒိယအသင်းက မြန်မာပြိုင်ဘက်တွေကို ခြောက်ပွဲအနိုင်ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ B. Bose ကတော့ ကျားဘညိမ်းကို မနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီပွဲဟာ ကျားဘညိမ်းရဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ပွဲစဉ်တွေထဲက တစ်ပွဲအဖြစ် မှတ်တမ်းဝင်ခဲ့ပါတယ်။

သူ့ရဲ့အရေးကြီးဆုံး အားကစားမှတ်တိုင်ကတော့ ၁၉၅၂ ခုနှစ် ဖင်လန်နိုင်ငံ၊ ဟယ်လ်ဆင်ကီမြို့မှာ ကျင်းပတဲ့ နွေရာသီအိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ မြန်မာနိုင်ငံကိုယ်စားပြု လက်ဝှေ့အားကစားသမားအဖြစ် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျားဘညိမ်းက မြန်မာ့ရိုးရာလက်ဝှေ့ကို ခေတ်မီစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ စနစ်တကျ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရာမှာလည်း ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။

သူက မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်း၊ အထူးသဖြင့် မွန်နဲ့ကရင်ပြည်နယ်ကို ခရီးလှည့်လည်ပြီး လက်ဝှေ့သမားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးတာ၊ မန္တလေးနဲ့ ရန်ကုန်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်စေတာတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။

လက်ဝှေ့လောက ကနေ အနားယူပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း နိုင်ငံတကာ လက်ဝှေ့အဖွဲ့ချုပ် (International Boxing Association) ရဲ့ ဒိုင်လူကြီးစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုအောင်မြင်ခဲ့ပြီး အားကစားလောကအတွက် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်။ သူက မြန်မာ့လက်ဝှေ့သမားငယ်တွေအတွက် အကြံပေးနည်းပြဆရာလည်း ဖြစ်ပြီး၊ လေ့ကျင့်ပေးချိန်မှာ လက်တွေ့ကျကျ နည်းပြသင်ကြားနိုင်ဖို့ တပည့်တွေရဲ့ ထိုးနှက်မှုကို ခံယူလေ့ရှိပါတယ်။

#Zlann_Podcast #ဇာတ်လမ်း #ကျားဘညိမ်း #မြန်မာ့လက်ဝှေ့ #လက်ဝှေ့အိုလံပစ်
#ဂန္ထဝင်ပုဂ္ဂိုလ် #MyanmarLethwei #BaNyein #အားကစားသမား